A central eléctrica do Zarzo basea o seu funcionamento no desnivel do terreo á altura do río Zarzo e por gravidade, mediante uns tubos, fai circular auga a presión para mover unhas turbinas. Auga que toma do propio Zarzo e do Mandeo mediante unhas canles. Estas canles teñen un desnivel pequeno, o suficiente para que auga non quede estancada, mentres o río segue co seu desnivel, que adoita ser grande. Cando a diferenza de niveis da canle e do río é suficiente se embalsa o caudal do primeiro e faise descender por uns tubos ata a central.
Este sistema utilízano as centrais do Parrote (río Parrote, afluente do Eume), o Belelle, a antiga central da Ventureira no Eume tamén se baseaba neste sistema.
Na central do Zarzo a auga que toma do Mandeo por unha canle de formigón dun ancho aproximado de dous metros e un alto que en moitos tramos supera os tres. Segundo os meus cálculos, sobre o mapa, ten un longo de sete quilómetros. Imaxinarvos no monte unha construción destas características a barreira que supón para os animais e o non animais, respectaron algúns camiños outros os desviaron ao longo da canle e a outros lles puxeron unha escala metálica, coma se os carros subisen por elas ou os animais.
A fauna queda encaixonada por unha banda polo propio río e polo outro por esa caixa de morte. Caixa de morte por estar aberta por arriba e ademais non a pegaron á ladeira do monte co cal queda un espazo entre a terra e o cemento dun metro, lugar perfecto para que baixe un animal e non poida saír. En fin dubido que pasase o informe de impacto medioambiental e se o pasou ¿quen o asinou?
|
|
| Aqui podese ver o ancho, si cae algun animal non sale vivo | ¿quen pode saltar semellante barreira? |
|
|
|
Fotografia tomada desde un dos camiños que respectaron
|
Sen palabras |
